yıldım.
içimden tek kelime dahi etmek gelmezken kendimi duymazdan gelip saatlerce ağız dolusu konuşuyorum,gülüyorum,soruyorum cevaplar alıyorum yine gülüyorum hiç içimden gelmezken..
biriktirdiğim 3 kuruş param vardı bir süpriz için biriktirdiğim.sorumsuzluğum ve saflığım yüzünden hepsini bankaya yatırdım bugün.tüm süpriz içimde patladı.
artık sevememekten çok korkuyorum ben.çok korkunç hissetmemek bir kez daha o duruma düşmek istemiyorum.
çevremi saran zorlamaları öyle zorluyorum ki herşeyin dışına itildiğimi hissediyorum.umrumda mı?
evet umrumda.
istemiyorum yaşamın dışına itilmeyi, üstelik bunların yapmadığım şeyler yapamadığım şeyler ya da ne biliyim belki de çok isteyerek yaptığım şeyler yüzünden olması en az yalnızlık kadar koyar heralde.
benimki insan olmanın sıkıntısı sanırım bilemiyorum hiç başkası olmadım ki.neyse ya ben genel olarak cibiliyetsiz bir insanım bu tip şeyler yazmamalıyım evet.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder